ਮੈਨੂੰ ਸਚੀਂ ਉਦਾਸ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ
ਤੂੰ ਕਹੇਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤਾਂ ਉਦਾਸ ਹੋਣਾ ਸਿੱਖ ਲਵਾਂ
ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਮੁਸਕਰਾਹਟਾਂ ਜੁ ਲੈ ਗਈ ਏਂ
ਸ਼ਾਇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਜੀਣਾ ਸਿੱਖ ਲਵਾਂ
ਵੈਸੇ ਮੈਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਵੀ ਜੀਣਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ
ਪਰ ਦਿਲ ਤੋਂ ਅਜੇ ਮੰਜੂਰੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ
ਇਹ ਕਮਬਖ਼ਤ ਦਿਲ ਅਜੇ ਵੀ ਉਦਾਸ ਹੈ
ਵੈਸੇ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰੀਂ
ਮੈਂ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਤੋਂ
ਬੜਾ ੳਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਫਨਾਹ ਹੋ ਚੁੱਕਾਂ
ਜੇ ਸੱਚ ਪੁਛੇਂ ਤਾਂ
ਮੈਨੂੰ ਦਰਦ ਹੰਢਾਉਣੇ ਆ ਗਏ ਹਨ
ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ
ਜੀਂਦੇ ਜੀਅ ਆਪਣੀ ਸਮਝੀਂ
ਹਰ ਪਲ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਾਂ
ਸੱਚ ਜਾਣੀਂ ਹਰ ਇੱਕ ਪਲ ਨੂੰ ਹੀ
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਹਾਸਿਲ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਰਿਹਾ
ਤਾਂ ਬੀਤ ਗਏ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ
ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਣਾ ਲਵਾਂ
ਕਿਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਰਹੀ ਤਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ
ਜੇ ਮਿਲ ਪਈ ਤੂੰ
ਮੁਸਾਫਿਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ
ਜੋ ਸਫ਼ਰ ਤਹਿ ਕਰਦੇ ਨੇ
ਮੁਸਾਫ਼ਿਰ ਉਹ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਸਫ਼ਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਨੇ…!!!
No comments:
Post a Comment